جای پر زدن زمین نیست توی قلب آسمونه
قصهی مرگ و جدایی تو کتابا جا میمونه
نگو عمرمون تموم شد
نگو دیگه همدمی نیست
بیا فردارو بسازیم
اینکه فرصت کمی نیست
اشک پاکتو نگهدار واسه غسل تن پرواز
زنده کن صدای سازو که رسیده وقت آواز
محمد اصفهانی اجرای تمدیدشدهی کنسرتش را، 17 و 18 آبان، در حالیکه ساعت تالار بزرگ کشور از 20:35 رد میشد، آغاز کرد و یاد قیصر امینپور را تا پایان برنامه بههمراه داشت.
به گزارش ایسنا، اجرای او ترکیبی از آهنگهایی با حال و هوای غمگین تا هیجانانگیز را در فضا ایجاد کرده بود؛ تا جاییکه حراست تالار کشور را در برخی اجراها بارها مجبور به تذکر به برخی از حاضران میکرد.
طراحی صحنه بهشکلی بدیع، آتش و شمعدانهایی که شعله را هماهنگ با صدای پرکاشن منتشر میکردند، همراه بود.
اصفهانی اجرایش را با تسلای فقدان قیصر امینپور آغاز کرد و خواست تا قدر بازماندگان ادب و هنر را بهدرستی بدانیم.
این کنسرت با رهبری پویا نیکپور همراه بود و قطعههایی چون خانهی دل، ماه نو، باور نکن، شب تار، بینی جهان را، پرنده، نون و دلقک، مرا ای دوست، دلواپسیها و تنها ماندم را شامل میشد.
در مجموع سه ترانهی فیلم اخراجیها، ولایت عشق و شکرانه، سه ترانهی قدیمی و یک ترانه محلی بخش عمدهی این اجراهای تمدیدشده را دربر میگرفتند.
اما تازهترین ترانهی اصفهانی همان بود که یکماه هرشب صدایش در خانههای ایران پیچید:
باور نکن تنهاییات را
من در تو پنهانم تو در من
از من به من نزدیکتر تو
از تو به تو نزدیکتر من
باور نکن تنهاییات را
ما یک دل و یک درد داریم
ما در عبور از کوچهی عشق
بر دوش هم سر میگذاریم
دل تاب تنهایی ندارد
باور نکن تنهاییات را
هرجای این دنیا که باشی
من با تو ام تنهای تنها
من با تو ام هر جا که هستی
حتا اگر با هم نباشیم
حتا اکر یک لحظه یک روز
با هم در این عالم نباشیم
این خانه را بگذار و بگذر
با من بیا تا کعبهی دل
باور نکن تنهاییات را
من با تو ام منزل به منزل
بیشتر آهنگهای این اجرا، بارها و بارها از کاستهای موجود در بازار، شبکههای مختلف رادیو و تلویزیون و حتا سریالهای 30 قسمتی پخش و شنیده شده بودند.
اصفهانی اما ترانهی ساختهی همایون خرم را با همخوانی گروهش بازخوانی کرد:
تنها ماندم، تنها ماندم
تنها با دل بر جا ماندم
چون آهی بر لبها ماندم
راز خود به کس نگفتم
مهرت را به دل نهفتم
با یادت شبی که خفتم
چون غنچه سحر شکفتم
دل من ز غمت فغان برآرد
دل من ز دلت خبر ندارد
پس از این مخورم فریب چشمت
شرر نگهت اگر گذارد
...
کنسرت یادشده با آهنگهایی از بابک بیات، محمد اصفهانی، پدرام کشتکار، علیرضا کهندیری، امیریل ارجمند، همایون خرم، کامیل یغمایی، آریا عظیمنژاد و فریدون شهبازیان همراه بود که سرودههایی از مولانا گرفته تا پیام پارسا، حاج میرزا حبیب مجتهد خراسانی، علی معلم، اهورا ایمان، داریوش ارجمند، کریم فکور، مزدا شاهانی، سهیل محمودی، عبدالله الفت، ناصر فیض و فرهاد شیبانی بودند.
پیانو، کیبورد، پرکاشن، گیتارهای برقی، سهتار، ویولون، فلوت و گروه همخوان به یاری اجرا آمده بودند تا بخش نخست ساعت 21:25 دقیقه به پایان رسد و پس از تنفسی حدود 40دقیقهیی ساعت 22 بخش دوم کنسرت آغاز شود.
اصفهانی خواند و برخی از حاضران به هیجان آمدند:
روزم شب از محالی خوابی خیالی واویلی
از موی او نال و نالان مویی و نالی واویلی
نعل سمندش از خاک بر شده تا افلاک
در غم او رشک مجنونم من و دل حالی
...
باز هم خواند:
همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور وغیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی
تو اگه پرنده باشی چشای من آسمونه
راز پر کشیدنت رو کسی جز من نمیدونه
واسه من سخته که بیتو بنویسم مشق پرواز
با صدای ساز خسته تر کنم گلوی آواز
منو تو گرچه اسیریم، حیفه از غصه بمیریم
بیا تا آخر دنیا، بشینیم و پر نگیریم ...
در نهایت، باز هم اصفهانی یادی از قیصر بهمیان آورد و اجرا را با یاد او بهپایان برد؛ از حاضران خواست تا با 10 ثانیه سکوت سههزاروچندصد نور را با آرزوهایی نیک برای قیصر امینپور از تالار وزارت کشور روانهی آسمان کنند.
این آخرین کنسرت سال 86 محمد اصفهانی در تهران بود.
