سیمین بهبهانی، اعتماد:

هر شاخه که از درختی برومند بخشکد دریغی ست بر باغ و دریغ تر آن که شاخه یی نودمیده و پرجوانه باشد.

قیصر امین پور شاعری جوان و مستعد و آگاه به رموز کلام بود. در جوانی از قامت درخت افتاد تا در سینه خاک اقامت کند. شعرش را خواند و آفرین گفته بودم. می گفتند مذهبی است می گفتم چه بهتر، مذهب اگر سبب برکناری از فریب و ریا و کشتار و ستم باشد بی گمان به صافی بی دل شاعر و لطافت احساس او یاری خواهد کرد و اگر چنین نباشد مذهب نیست.

قیصر جوان مرد و من از ماندن شرم دارم و از خود می پرسم که این مصیبت تا کی ادامه خواهد گرفت.

نه یک نه دو بل که بارها

به سوگ یاران نشسته ام

ز روی مژگان به پشت دست

سرشک خونین سترده ام

نه خضر بل چون کلاغ پیر

به گرم و سرد و به سبز و زرد

گذشتن چار فصل را...

قریب سیصد شمرده ام.

8 آبان 86